Je browser is verouderd en geeft deze website niet correct weer. Download een moderne browser en ervaar het internet beter, sneller en veiliger!

Ervaringsverhaal Harm over geheugenproblemen

Harm heeft al zijn hele leven last van geheugenproblemen. Bij GGZ Drenthe ontmoet hij lotgenoten. En hij leert met zijn problemen om te gaan.

"Op de middelbare school kreeg ik geheugenproblemen. Ik kon niets onthouden van wat ik had geleerd. Maar daar werd geen aandacht aan besteed. 'Hij kan veel beter', stond altijd op mijn rapport. Ze wisten niet dat ik psychische problemen had. In plaats van hulp, kreeg ik strafregels. In militaire dienst ging het echt fout. Ik kon niet omgaan met hiërarchie. Ik vind namelijk, dat iedereen gelijk is en gelijk behandeld moet worden. Ik kon er mijn draai niet vinden en ging veel drinken. Uiteindelijk kwam ik met een psychose in het militair psychiatrisch hospitaal terecht."

Relatie

"Ik ontmoette mijn vrouw jaren later bij GGZ Drenthe. Ik kwam daar op de poli en zij was opgenomen vanwege een schokkende ervaring in haar verleden. Uiteindelijk hebben we een mooie relatie gehad. Ik heb lange tijd voor haar gezorgd, ze had ernstige psychiatrische problemen in de laatste jaren van haar leven. Dat was moeilijk, want ze begon thuis ook vreemd te doen. Ze wilde steeds minder van mij weten. Sinds haar overlijden help ik af en toe mee in het buurthuis. Zo kan ik nog iets voor een ander betekenen."

Ik kijk altijd uit naar de ontmoetingen met lotgenoten bij GGZ Drenthe.
Harm

"Ik heb nog steeds last van geheugenproblemen. En angst. Dat gebeurt zonder duidelijke reden. Het overvalt me altijd. Dan ben ik bijvoorbeeld bang voor andere mensen. Of ik word angstig in een kleine ruimte. Het helpt om dan afleiding te zoeken, dingen te doen. Dan ben ik het snel weer kwijt. Ik lees graag boeken of ik luister naar muziek. Dichten is ook een grote hobby van me. Ik maak bijvoorbeeld gedichten over hoe je dingen voelt. Of over politieke of maatschappelijke kwesties. Het verruimt mijn blik."

Lotgenoten

"Ik krijg eens per twee weken psychiatrische thuiszorg. De behandelaren vragen hoe het met me gaat en we praten over mijn medicijngebruik. Soms heb ik bijwerkingen, zoals een droge mond of slaperigheid overdag. Het is fijn dat ze komen, want ik kan ze alles vragen. Ook praktische dingen. Daarnaast ga ik regelmatig naar bijeenkomsten met lotgenoten. Dat is een soort ontmoetingsplek voor ouderen. Soms is er een spreker over een bepaald onderwerp. Of we bespreken gezamenlijk iets. Ik kan er met anderen praten, ervaringen delen. Het is een doel, een onderbreking van de sleur. Ik kijk er altijd naar uit."

Lees meer ervaringsverhalen