Uithuisplaatsing
Patricia besluit dat het zo niet langer gaat. Ze meldt zich bij verslavingszorg en krijgt hulp om met de drugs te stoppen. “Ik steunde haar", zegt Dirk. “Maar ik was zelf nog te veel bezig met de verkoop van dat spul.” De behandelaar van verslavingszorg twijfelt aan de veiligheid van de kinderen en slaat alarm. Dan gaat het snel. Op een dag komt Dirk thuis van zijn werk en ziet Patricia met vier hulpverleners rond de tafel. Het is het begin van de uithuisplaatsing van de kinderen die uiteindelijk negen maanden zou duren. “Mijn moeder woont vlakbij en zij heeft onze dochters in huis genomen", vertelt Patricia. “Gelukkig konden zij naar hun eigen school blijven gaan. We mochten onze dochters een paar keer per week zien. Het was een hele heftige periode. Zij misten hun papa en mama. En wij hen ook!”
Opname
Dirk en Patricia worden aangemeld bij de Gezinspsychiatrie van GGZ Drenthe. Daarvoor is het nodig om te stoppen met middelengebruik en schoon schip te maken. De ouders krijgen de kans te laten zien dat ze in staat zijn goede ouders voor hun kinderen te zijn. “We wisten direct: we gaan ervoor. Dit gaat ons lukken", vertelt Patricia. “Onze kinderen zijn alles voor ons.” De opname in de kliniek betekent vijf dagen per week intensieve behandeling en aan de slag gaan met je wat je wilt bereiken. “Uitputtend", zeggen ze. “We hadden onze dochters negen maanden nauwelijks gezien. Op die leeftijd veranderen ze zo snel. En plots ben je als gezin weer samen in de kliniek."
Zelfvertrouwen
"Het duurde eventjes voordat ik over mijn gevoelens kon praten. Ik maakte van alles een grap. Maar ik er heb nooit aan getwijfeld dat we zonder kinderen uit de opname zouden komen", zegt Dirk. Patricia heeft in het begin wat minder vertrouwen. “Ik was heel onzeker", zegt ze. “Ik vroeg de hele tijd aan de gezinstrainers of ik het wel goed deed.” Tijdens de opname krijgen Dirk en Patricia zowel individuele behandeling als gezamenlijke behandeling als ouders. “Kort gezegd moet je zelf het goede voorbeeld geven aan je kind. Pas als jij goed in je vel zit en goed functioneert, zal je kind dat ook gaan doen. Natuurlijk, het blijven kinderen. De ene dag is de andere niet. Maar over het algemeen zijn zij nu veel rustiger. En ze luisteren ook beter naar ons.”
Doelen
Dirk: “In de kliniek doe je de normale dagelijkse dingen als gezin. De gezinstrainers observeren, coachen en behandelen en zo leer je hoe je het beter kunt doen als ouder. Structuur is heel belangrijk. Het gaat stap voor stap. Elke dag stel je een doel. Bijvoorbeeld: vanavond wil ik mijn kind op tijd in bed krijgen. En de volgende dag kijk je terug: wat waren je successen en wat zou je de volgende keer anders willen doen? Daar praat je dan over met de gezinstrainers en met de andere gezinnen.” Dirk en Patricia krijgen ook systeemtherapie samen. “In die moeilijke periode zijn we best van elkaar verwijderd geraakt. Er zijn zeker momenten geweest waarop we elkaar definitief hadden kunnen verliezen. Gelukkig is dat niet gebeurd. Systeemtherapie heeft daarbij geholpen. Als we nu 's avonds met een kop koffie op de bank zitten, nemen we de tijd voor een gesprek."
Ervaringsdeskundige
Dirk: “Sinds de opname in de kliniek zorgen we veel meer samen voor de kinderen. Ik kan er nu van genieten om hun schooltasjes klaar te maken in de ochtend. Of om met de klas mee te gaan naar een uitje.” Het gaat zó goed dat Dirk en Patricia weer dingen voor zichzelf kunnen ondernemen. “Dirk kickbokst elke week met zijn broer. En ik wil mijn oude hobby knutselen weer oppakken”, vertelt Patricia. Ze kijken positief terug op hun tijd bij de Gezinspsychiatrie en vonden het heel leerzaam. “Dat gunnen wij andere gezinnen ook. Daarom willen we ervaringsdeskundige worden. Met wat wij achter de rug hebben anderen helpen. Wij kennen immers de momenten waarop je zelf kúnt en moet ingrijpen om controle over je leven te houden. Jij moet het doen. Je moet zelf aan de slag. Dan komt het weer goed.”
