Ervaringsverhaal Anneke over depressie

Anneke is een vrolijke vrouw met veel humor. En een harde werker. Ze krijgt op jonge leeftijd een baantje in het verzorgingshuis en doet haar werk vól overgave. Ze verruilt haar ouderlijk huis voor een van de zusterwoningen op haar werk. Niets is teveel en ze klaagt niet wanneer ze een keer moet overwerken. Anneke staat bovendien bekend als iemand die álles onthoudt. Maar het gaat niet goed. Anneke krijgt een depressie en moet zelfs worden opgenomen. Uiteindelijk wordt bij haar ook een persoonlijkheidsstoornis vastgesteld.

Medicijnen

Wat volgt, zijn periodes waarin het beter en slechter met haar gaat. Ze maakt meerdere depressies door. Medicijnen helpen niet genoeg. Anneke: "Niets hielp. En ik wilde gewoon van dat beklemmende gevoel af. Van die zinloosheid. Die nutteloosheid." Elektro Convulsie Therapie biedt uiteindelijk uitkomst. Nu gaat het met psychiatrische hulp aan huis weer beter. 

Maar Anneke blijft gevoelig voor psychische problemen. "Ik ben echt heel blij met de behandelaren van GGZ Drenthe. Als het niet zo goed met mij gaat, komen ze wat vaker. En in goede periodes wat minder vaak. We praten over mijn medicijngebruik en de klachten die ik nog steeds heb. Vooral geheugenproblemen en zenuwtrekken. Ik schrijf op een briefje wat ik verder met hen wil bespreken. Dingen waar ik onzeker over ben. Zoals over de omgang met mensen in mijn omgeving. Of ik wel of niet op een uitnodiging moet ingaan. De behandelaar geeft een advies en ik bepaal dan wat ik doe."

Vrijwilligerswerk

"Mijn vrijwilligerswerk in het verpleeghuis heeft me de zin van het leven teruggegeven. Als gastvrouw kan ik vaak kleine, belangrijke dingen voor de bewoners doen. Zoals de plantjes op hun kamer verzorgen. Soms knip ik hun nagels. Of ik begeleid hen naar de huiskamer voor een kopje koffie. Het is zulk dankbaar werk. Ik zet wel altijd een wekker op mijn mobiel, zodat ik op tijd naar huis ga. Anders vergeet ik het. Want ik moet ook aan mezelf denken."

"Ik heb een rotperiode meegemaakt en dat mag nooit meer gebeuren. Ik weet nu wanneer ik op moet letten. Bijvoorbeeld als een afspraak op het laatste moment wordt verschoven. Of als ik een vervelend contact met iemand heb gehad. Dat vind ik heel moeilijk. Dat moet ik dan even verwerken om te voorkomen dat ik te lang negatief blijf. Dan doe ik een dag niets, zodat ik rust aan mijn hoofd krijg. Ik lees wat, knutsel of ben bezig met de plantjes op mijn balkon. Ik kan genieten van de eerste radijsjes die ik zelf heb gekweekt. De tekst 'Iets niet te doen, is om jezelf te beschermen' hangt in mijn badkamer. Het herinnert me eraan, soms even pas op de plaats te maken."

Onbegrip

"Wat ik lastig vind is het onbegrip van mensen in je omgeving. Laatst was mijn fysiotherapeut boos omdat ik te laat kwam. Ik merk het ook aan familieleden. Ik ben er zelfs vriendinnen door kwijtgeraakt. Ze weten hoe ziek ik ben geweest. Maar ze hebben er weinig begrip voor dat ik daar nog steeds last van heb. Lang niet iedereen wil naar mijn verhaal blijven luisteren. Maar ze worden wel boos als ik vergeet op een mailtje te reageren. Of als ik juist teveel mails stuur. Frustrerend is het. Veel lichamelijke ziektes gaan weer over. Maar de chaos in mijn hoofd, die blijft. Dat is elke dag knokken."